Wszystko jest takie proste, gdy stoisz z boku.
Gdy na twoją głowę nie spada kawałek nieba,
gdy miliony myśli nie krążą po mózgu,
gdy setki emocji nie rozrywają serca.
Ty tego nie widzisz;
jesteś ślepcem,
mimo iż potrafisz nawet rozróżnić i nazwać kolory.
Pojąć mnie może tylko ten, który siedzi tu w środku,
gdzieś w okolicach serca.
Niezwykle tolerancyjny świadek mojego życia.
Doradca, którego czasem nie słyszę
albo nie słucham.

Tak to się chyba fachowo nazywa
Ja nie wiedziałam, że to jest możliwe
Nie wiedziałam, że mnie też dotyczy
Ja myślałam wtedy
chyba o niebieskich migdałach
Uciekałam
chyba nieświadomie
Bezwarunkowy odruch obronny
Szło nowe – niechciane
niewygodne w skutkach
A ja w smutkach? Nie
Przecież to takie dorosłe
żeby mieć się czym martwić
z czymś nie umieć sobie radzić
mieć o czym milczeć
To takie proste
Łatwo mnie wtedy rozgryzłeś
Nie wierzyłam, że to ja
że to moje
myśli
słowa
gesty
i chyba do dziś nie wierzę
ale rozumiem
Tylko nie wiem co dalej

Słowa ulotne, już wypowiedziane

jak zwykle przeze mnie olewane

W ciszy się odkrywam

zostawiam to dla siebie

Wiesz, nic ciekawego

Odchylenie niestandardowe

Chyba już czas by lepiej je wykorzystać

niemożliwości już poznane

możliwości wciąż niedostrzeżone

Mam bilet na podróż odkrywczą

kosmiczną też

Promocyjny przejazd między uszami

wlot do serca

I rewolucja

Nie jestem ślepa,
a mimo to Cię nie widzę.
Nie jestem głucha,
jednak nie słyszę, co do mnie mówisz.
Nie mam serca z kamienia,
lecz nie potrafię Cię pokochać.
Są chwile, gdy wszystko staje się jasne,
wszystko jest na swoim miejscu,
dzięki Tobie,
dla Ciebie.
Ale ciągle są to chwile.
Zaczynam chcieć wieczności,
dzięki Tobie,
dla Ciebie.

jak Ty tak możesz
widzieć
słyszeć
czuć
i dalej ze mną rozmawiać?
moje zło dla Ciebie
Twoje dobro dla mnie,
dobro dla mnie,
dobro dla mnie.
muszę przyznać, że jesteś wytrwały.

Boże

daj mi możność przetrwania

w tym świecie pokus

przemijające szczęście

w rezultacie jest frustrujące

ale nie na tyle, by zwrócić się ku Tobie

nie na chwilę

na stałe

wieczne oddanie, podporządkowanie

to jest wyzwanie

którego boję się podjąć

nie robię wszystkiego źle

nie na tyle, by dostać wystarczająco po głowie

i wrócić

więc stoję

nie czuję się świetnie

impulsy, które mi dostarczasz

działają przez jakiś czas

przecież wiesz

czekasz cierpliwie, aż przyjdę

obyś nie czekał na próżno