Świętym Imieniem zaczynam dzionek,
Tak jak w sukience fałda z koronek.
Płukasz me usta wodą Imienia,
Osuszasz ciało wiatrem westchnienia.
Błotem oczyszczasz szczeliny ciemne,
A twe czynności nie są daremne.
W ogniu wypalasz wieczności formy,
A w nich odlewasz duszę reformy.
Czadarem myśli otulasz ciało,
Malując przyszłość światłem na biało.
Z deszczem i słońcem wymiany czynię,
Takie służebne jest Twoje Imię.

Najjaśniejsza myśl w łachmanach się zjawiła,
Opryskliwa była w mowie i niemiła
W szorstkiej tkaninie i przestarzałym stroju,
Do serca wniosła nuty niepokoju.
Pieśni zamętu siała w jego łonie,
Utrzymując serce w pokornym pokłonie,
Życie ziemskie zatrzymała w bezruchu,
Swoją marność ogłosiła w duchu.
Długa chwila upłynąć musiała,
Zanim myśl ta z łachmanów się rozebrała.
W czystym sercu jakby w nowym bycie,
Niezwykle piękne […]