A my nie chcemy uciekać stąd - Jacek Kaczmarski

“Stanął w ogniu nasz wielki dom
Dym w korytarzach kręci sznury
Jest głęboka, naprawdę czarna noc
Z piwnic płonące uciekają szczury

Krzyczę przez okno, czoło w szybę wgniatam
Haustem powietrza robię w żarze wyłom
Ten co mnie widzi ma mnie za wariata
Woła: Co jeszcze świrze ci się śniło

Więc chwytam kraty rozgrzane do białości
Twarz swoją widzę - twarz przekleństwa
A obok sąsiad patrzy z ciekawością
Jak płonie na nim kaftan bezpieczeństwa

Dym w dziurce od klucza, a drzwi bez klamek
Pękają tynki wzdłuż spoconej ściany
Wsuwam swój język w rozpalony zamek
Śmieje się za mną ktoś jak obłąkany…

Lecz większość śpi, przez sen się uśmiecha
A kto się zbudzi nie wierzy w przebudzenie
Krzyk w przytłumionych ścianach nie zna echa
Na rusztach łóżek milczy przerażenie

Ci przywiązani dymem materacy
Przepowiadają życia swego słowa
Nam pod nogami palą się posadzki
Deszcz iskier czerwonych osiada na głowach

Dym coraz gęstszy, obcy ktoś się wdziera
A my wciśnięci w najdalszy sali kąt
Tędy ! - wrzeszczy - Niech was jasna cholera !
A my nie chcemy uciekać stąd

A my nie chcemy uciekać stąd
Krzyczymy w szale wściekłości i pokory
Stanął w ogniu nasz wielki dom
Dom dla psychicznie i nerwowo chorych”

(…..)

Jestem pod wrażeniem trafności słów J. Kaczmarskiego, dla mnie alegorycznych.

Takie moje przemyślenia:
Wielu nie chce uciekać stąd, mimo pożaru …. często też jestem w takiej sytuacji….

Lecz większość śpi nadal ! Świadomość istnienia pożaru jest po za nimi…

Gdy las płonie, słonie zanurzają się w wodzie (powiedział mój przyjaciel Madhava), podobnie niektórzy chronią się w kojącym cieniu słów Kryszny i Jego bhaktów…

tutaj aranżacja muzyczna